NAIS GALEGAS!

Pois queda innaugurado este espazo para todas aquelas que coma min estaban desexando encontrarse con outras nais galegas ou residentes en Galiza, para falar, informarnos, etc. Espero non violar ningunha ley do foro, si é así porfavor facédemo saber!

Tampouco pretendo reivindicar nada cun post en galego, simplemente me apetece falar do que máis me gusta (todo o que rodea á maternidade, crianza dos nenos) no idioma que máis me gusta (a miña lingua materna ó fin e ó cabo)... espero que todos os que participen se sintan cómodos, falen no idioma que falen, todos benvidos!

Comezo presentándome, son Silveira, teño 30 anos e un crío de 4 anos e medio. Vivo e traballo en Cee (Costa da Morte, A Coruña) Aínda que educadora (de formación) acabei traballando nun negocio, e feliz que estou!!

Bueno, un saúdo e lémonos!

Ola arroaz!

Paisanas e casi colegas no tocante ó curro. Eu fixen maxisterio e tras varios anos pelexando coas oposicións, deixeinas de lado por un tempo. Agora traballo nunha tenda, e a verdade, máis "felís" que unha "perdís", jeje...

Que non te limite de participar o feito de non ter fillos aínda, eu facíao antes de ter o meu, para preguntar, para aportar cousas que lía e me facían pensar, ...apréndese moito e podes facer que alguén acceda ó teu coñecemento (aínda que non sexa empírico)

Antes de ter o neno tiña unha idea do que tiña que ser o embarazo/parto/lactancia...pero o feito que revolucionou a miña vida e a forma de ver a maternidade foi o nacemento do meu neno.. había cousas que non me cadraban, non pode ser que o instinto te "obligue" por así decilo a facer cousas que matronas, médicos, e xines intentan botar por terra por tódols medios.

Foi a partir de aí que empecei a ler libros, artículos por internet, comecei a cuestionarme todo o que se tiña por normal ata agora, cuestionar a opinión que eu mesma tiña...pero sobretodo a escoitar experiencias de outras nais, para min foi como abrir unha ventá que todo o mundo che decía que daba a un patio, e darte conta de que da ó mar! unhas vistas acojonantes!

Alégrome moito de coñecerte, arroaz! Menudo roio che soltei miña nai querida! jejeje
Bicos!

Ola Ines11! alégrome de lerte, noraboa por esa peque! e polo teu novo traballo, jeje, o que ten é que son guardias de 24 horas

Pois xa somos 3, eu pensaba que non iba a asomarse ninguén.. Ides gañando as das Rías Baixas! jejejee

Bicos guapas!

De roio nada, Silveira, que ben se agradecen os ánimos para escribir. Supoño que a cousa é comezar, tamén me pasa o mesmo na vida "real", son algo tímida e cóstame poñerme a falar

Noraboa Ines11, pola túa meniña e máis pola lactancia salvada!

Atynot, ¡¡que nervios!! Xa nos contarás a ver cómo sae todo... unha aperta moi grande e seguimos en contacto!

A ver se se animan máis paisanas!!!

Atynot que envidia que me das (pero de la buena ), ya sé que da mucha rabia que te digan lo de disfruta de estos últimos momentos pero es una verdad... Yo es que estaba tan impaciente que los últimos días los pasé un poco mal, tú disfruta mucho y como te dice Silveira deja que tu cuerpo te guíe. Ya nos contarás.
Silveira a mi también me entra gusanillo cuando hablo con alguna embarazada (y eso que mi niña es chiquitina), espero que la búsqueda sea cortita.
Arroaz supongo que deseando ponerse manos a la obra...
Bueno me voy a dormir, que tengo a la peque en colo dormida y su papi nos espera en la cama

Arroaz que pereza lo de la tesis... Tomátelo como el último recado importante que dejar hecho para luego dedicarte a tu maternidad (es como un consuelo )
Yo ahora vivo en un mundo Zen total... Antes de dar a luz pensaba incorporarme al terminar la baja maternal, de hecho llegué a ir a trabajar una tarde pero lo pasé fatal yo y la peque, así que decidí que me cogía un año para ella y aquí me ves, en casa con mi niña y tan feliz!!!

Cuantas cosas cambian al ser mamá!!! Yo antes de serlo, creía que los niños dormían en su cuna, que comían cada 3 horas y que no podías dejar que durmieran en tu cama porque se acostumbraban... Cualquier parecido con la realidad es pura coincidencia

Así que cuando nació mi niña casi loqueo... Ahora todo sobre ruedas, come cuando quiere sin miedo a que se "empache", duerme en nuestra cama y los que se han malacostumbrado somos nosotros!!!

Arroaz, rula, dígoche como Inés, pensa que despois co peque vaiche dar máis pereza poñerte; estes meses de "sequía" úsaos para aniquilar esa tese e quedar libre. por curiosidade, sobre que a fas? Eu menos mal que rematei a carreira cun barrigón de 7 meses, si teño que acabala co neno nacido, pufff...

Inés, dí que si... a maternidade cámbianos os esquemas totalmente. Eu aleitei ó neno ata os 13 meses (e arrepíntome de non ter seguido) e casi sempre durmeu con nós, só agora que é "un neno maior" vai para a súa cama ás veces, pero o certo é que ós tres nos encanta durmir xuntiños. E iso que eu antes pensaba que os nenos tiñan que durmir sós!

Xa me vexo arrimando á nosa cama a do neno, a cuna do bebé, o can no chan..e hala! todos xuntiños!

Atynot! ti tamén cuasi doutora? Pensa que tooodas todas acabamos parindo, si ti estás ben, a nena está ben, que non che metan medo coas induccións. Eu aprendín do meu parto, que non me volven mangonear. Si queren escoitar o latido, que veñan tras miña ...eu non me volvo a poñer ó servizo de ninguén, en todo caso ó revés.

Pois eu hoxe tiven médico, teño unha circulación pésima nas mans,(bueno, e nas pernas teño unhas varices que parecen a A-552) e o meu médico de cabeceira mandoume para o reumatólogo na Coru por posible síndrome de Raynaud, que non foi tal ...mandáronme uns análisis por non sei que das crioglobulinas. Total, en principio son sabañóns! pero meten medo!

Bueno miñas rapazas, seguímonos lendo, bicos!

Ola pilartron! un gustazo saudarte, rula. Bueno bueno, Vigo, Costa da Morte, Ourense..falta Lugo!

Hola desde A Coruña!! Bueno periferia, en el Burgo.

Aqui una ferrolana. Durante un tiempo tuvimos un post de Galleggas en la mesa camilla que acabo cayendo.. intentare pasarme por aqui para iros conociendo